O TWOIM MÓZGU:
Nasz mózg nieustannie poszukuje „sygnału w szumie”. Preferuje porządkowanie bieżącej stymulacji sensorycznej we wzorce, aby później łatwo je rozpoznać. Posiadanie biblioteki wzorców ułatwia i przyspiesza przewidywanie przyszłych reakcji. W pewnym sensie nasz mózg „zawsze wyciąga pochopne wnioski”. Miejmy nadzieję, że te przewidywania są trafne. Czasami jednak prognozy te zawodzą… i nasz mózg musi zmienić niektóre stare wzorce na nowe, bardziej efektywne. Nazwijmy to Zmianą, adaptacją, nauką lub wzrostem. W każdym razie bardzo ważne jest budowanie pozytywnych wzorców (nawyków), a równie ważne jest, aby móc przejść na lepsze, nowe wzorce, gdy zmiana jest konieczna. Technicznie rzecz biorąc, ten „taniec” znany jest jako „dynamika stabilności/plastyczności” – i musimy być dobrzy w obu.
RODZAJE MIGAJĄCEGO ŚWIATŁA I STYMULACJI DŹWIĘKIEM PULSUJĄCYM:
Trening mózgu:
Zjawisko to, pierwotnie odkryte pod koniec lat 30. XX wieku, nazwano odpowiedzią podążania za częstotliwością (FFR). Z powodu braku zaawansowanej technologii i motywacji, FFR pozostawało uśpione do lat 60. i 70. XX wieku. W tym czasie FFR przemianowano na synchronizację mózgową (Brain Entrainment). Synchronizacja mózgowa zakłada, że mózg stymulowany regularnymi i powtarzalnymi sygnałami świetlnymi lub dźwiękowymi (oraz innymi, takimi jak elektryczność i magnetyzm), zaczyna wytwarzać fale elektryczne o tej samej częstotliwości. Z neurologicznego punktu widzenia synchronizacja mózgowa to przede wszystkim proces organizacyjny „odgórny” oparty na przewidywaniu i rozpoznawaniu wzorców. Badania wykazały, że synchronizacja mózgu przebiega zazwyczaj w dwóch etapach:
Nakładanie:
- W którym sygnały stymulujące narzucają się lub „zmuszają” mózgowi;
- Jeżeli sygnał ustanie na tym etapie, zazwyczaj mózg przestaje również generować te sygnały;
Wciąganie:
- Na drugim etapie mózg zaczyna samodzielnie wytwarzać stymulującą częstotliwość i może to trwać jeszcze przez jakiś nieprzewidywalny czas (zwykle krótki);
- Aby osiągnąć faktyczne synchronizowanie, zazwyczaj regularny, powtarzalny sygnał stymulujący musi być utrzymywany przez co najmniej 6 do 8 minut w fazie „nakładania”.
Aby skutecznie „zsynchronizować” mózg z określoną częstotliwością, sygnał musi zachować swój regularny i powtarzalny wzorzec – wariacje, przerwy i skupiska sygnału szybko osłabiają proces nakładania i synchronizacji. Istnieją różne rodzaje sygnałów synchronizacji – każdy z nich ma swoje charakterystyczne cechy:
Sygnały świetlne:
Sygnały świetlne izochroniczne:
„Izochroniczny” oznacza „ten sam (iso) czas” (chroniczny); Ten regularny czas tworzy efekt „migotania”; każde „migotanie” może mieć inny „kształt”;
- Gładka fala sinusoidalna;
- Sztywny kwadrat;
- trójkąt ostry;
- Zęby piły przesunięte.
Każde „migotanie” może mieć również inny „cykl pracy”;
- Ustawienia „Wł.” i „Wył.” mogą się różnić;
- Na przykład ON może stanowić 90% energii, a of może wynosić 20%.
Wybierając zmiany w częstotliwości migotania izochronicznego (np. 15 Hz), rodzaju kształtu sygnału (np. fala prostokątna) i współczynniku wypełnienia (np. 80/20), można znacząco modyfikować jakość sygnału świetlnego.
Sygnały dźwiękowe:
Istnieją dwa główne typy sygnalizacji dźwiękowej w treningu mózgu:
Izochroniczny:
Jak wspomniano powyżej, sygnał dźwiękowy jest bardzo regularny. Kształt również może się różnić
- Gładka fala sinusoidalna;
- Sztywny kwadrat;
- Trójkątny;
- Ząb piły;
- Inne są również rzadziej używane.
Sygnał dźwiękowy może również zmieniać wysokość lub ton. Sygnały dźwiękowe mogą również zmieniać głośność.
Binarny:
Sygnały dźwiękowe binauralne powstają inaczej niż sygnały izochroniczne. Sygnały dźwiękowe izochroniczne powstają „na zewnątrz głowy” i są słyszane uszami. Sygnały dźwiękowe binauralne powstają „wewnątrz głowy” w szczególny sposób. Aby uzyskać sygnał binauralny „wewnątrz głowy”, łączy się dwa oddzielne tony – jeden ton (A) trafia do jednego ucha, a drugi, odmienny ton (B), trafia do ucha przeciwnego. Różnica między tonami A i B jest przetwarzana „wewnątrz głowy”, tworząc ton wynikowy (C). Przykład:
- Dźwięk A wynosi 10 Hz;
- Dźwięk B wynosi 15 Hz;
- Powstały dźwięk C jest słyszalny jako 5 Hz
Co ważne, „rozproszenie” między tonem A i tonem B jest ograniczone do wytworzenia tonu C; Gdy „rozproszenie” jest większe niż 20 Hz, powstający ton C staje się słabszy – przy około 35 Hz ton C praktycznie zanika – mózg nie jest w stanie przetworzyć różnicy między tonem A i B; W generowaniu sygnałów fal mózgowych istnieje niewielki zakres częstotliwości około 35 Hz, który nazywa się „szybkością fuzji częstotliwości”, w której migotania zdają się „rozmywać” w jeden połączony sygnał; W związku z tym twierdzenia o generowanym binauralnie sygnale gamma o częstotliwości 40 Hz są nieprawdziwe.
Sygnały dźwiękowe izochroniczne i binauralne:
Sygnały dźwiękowe binauralne zostały zidentyfikowane na początku lat 70. XX wieku. Efekty synchronizacji mózgowej sygnałów izochronicznych są znacznie skuteczniejsze niż sygnały binauralne. Sygnały dźwiękowe binauralne są uznawane za najsłabszą formę sygnalizacji dźwiękowej w celu osiągnięcia synchronizacji mózgowej. Pomimo znacznie większej skuteczności w wywoływaniu synchronizacji mózgowej, dźwięki izochroniczne nie są tak popularne, ponieważ wymagają wyższego poziomu kompozycji – w przeciwnym razie dźwięk izochroniczny może być nieatrakcyjny, a nawet irytujący dla przeciętnego użytkownika. Sygnały dźwiękowe binauralne są szeroko stosowane, ponieważ można je bardzo łatwo wstawić do dowolnego innego pliku dźwiękowego i generują cichy dźwięk bez żadnych konkurencyjnych i rozpraszających dźwięków – nie są one stosowane ze względu na swoją skuteczność, ale dlatego, że są dyskretne, a jednocześnie pozwalają producentowi twierdzić, że zawierają „synchronizację mózgową” w swoim źródle dźwięku.
Biały, różowy, brązowy szum:
W terapii mózgowej można stosować różne formy „szumów”, aby zmniejszyć rozproszenie uwagi. Te „syczące” dźwięki mogą być bardzo skuteczne w zanurzeniu słuchacza w dźwiękowej „otoczce”. Tego typu „szum” jest powszechny w urządzeniach generujących „biały szum”, które blokują niepokojące dźwięki, i można go znaleźć w wielu produktach wspomagających sen.
Muzyka skomponowana:
Początkowo korzystanie z atrakcyjnej, skomponowanej muzyki (w wielu różnych formach) może wydawać się kuszące. Wadą jest to, że ponieważ nasz mózg jest silnie (nawet nieodparcie) przyciągany do regularnych i przewidywalnych wzorców, niezintegrowana muzyka używana jako dźwięk do synchronizacji mózgowej może ogromnie osłabić reakcję „podążania za częstotliwością” na „częstotliwość sterującą” w sygnalizacji (dotyczy to szczególnie sytuacji, gdy muzyka jest odtwarzana równolegle z migającymi sygnałami świetlnymi) – ta „konkurencja/konflikt wzorców” występuje w wielu ścieżkach dźwiękowych, które próbują wykorzystać subtelne binauralne sygnały dźwiękowe zmieszane z rytmicznymi kompozycjami muzycznymi.
Sygnalizacja losowa:
Zasadniczo, Random Signaling jest przeciwieństwem Brain Entrainment. W Brain Entrainment sygnały tworzą wysoce regularną i przewidywalną stymulację, która jest podstawową cechą odpowiedzi podążania za częstotliwością (Frequency Following Response). W Random Signaling sygnały są wysoce nieregularne i opierają się przewidywalności wzorców. Z neurologicznego punktu widzenia, Random Signaling to przede wszystkim „oddolna” infuzja stymulacji szumowej, która nie daje żadnego rozwiązania komunikatu ani możliwości integracji. Co dziwne, niektórzy producenci wykorzystujący Random Signaling twierdzą, że proces ten jest efektem Brain Entrainment, podczas gdy absolutnie tak nie jest, ponieważ brakuje w nim wszystkich elementów odpowiedzi podążania za częstotliwością (Frequency Following Response). Random Signaling z migoczącym światłem ma tendencję do destabilizacji podstawowego przetwarzania sygnałów mózgowych, co skutkuje „dysocjacyjnym” subiektywnym stanem psychicznym. Stan dysocjacyjny będzie zazwyczaj odczuwany jako dziwne „unoszenie się” lub uczucie braku cech charakterystycznych, które niedoświadczeni mogą błędnie uznać za formę medytacji. W krótkich dawkach, Random Signaling może być skuteczny w redukcji stresujących lub sztywnych wzorców myślowych, chociaż subiektywna reakcja u niektórych osób może być niepokojąca i niekomfortowa. Jeśli Random Signaling jest doświadczany zbyt często i/lub przez regularne, długotrwałe okresy, początkowe dynamiczne wizualne obrazy kolorów i wzorów geometrycznych mogą rozpłynąć się w bezkształtnych, dwuwymiarowych odcieniach szarości w wyniku ochronnego hamowania neurologicznego w korze wzrokowej mózgu. Mózg szuka ochrony przed ciągłym, stresującym „szumem świetlnym”. Zauważono, że podobne ochronne hamowanie wzrokowe występuje u osób cierpiących na PTSD i/lub wyczerpanie nerwowe.
Zaangażowanie mózgu:
Brain Engagement to nowa i zaawansowana forma neuromodulacji, która koncentruje się na stylu sygnalizacji mózgowej, mającym na celu wywoływanie i kierowanie pozytywnymi zmianami neuroplastycznymi w mózgu. W latach 70. XX wieku, w erze Brain Entrainment, nie zdawano sobie sprawy z normalnej zdolności dorosłego mózgu do rozwijania nowych i pozytywnych zmian neuroplastycznych. Mówiąc prościej, Brain Entrainment wzmacnia podstawowe wzorce poprzez przewidywalne powtarzanie, a Brain Engagement stymuluje i kieruje generowaniem nowych wzorców adaptacyjnych w mózgu. Sygnalizacja mózgowa w Brain Entrainment jest „kompozycyjna”, co oznacza, że wykorzystuje różne rodzaje sygnalizacji w doświadczeniu świetlnym (i dźwiękowym). Sygnały w kompozycji będą przechodzić od przyciągającej uwagę destabilizacji, przez dobrze ustrukturyzowane komunikaty, po krótkie okresy konfliktu, aż po wzmacniające powroty do wektora lub tematu kompozycji. Z neurologicznego punktu widzenia, Brain Engagement to przede wszystkim ustrukturyzowana, „oddolna” stymulacja wielozmysłowa z wtórnymi elementami okresowego, „odgórnego” integrującego przekazu. Metoda Brain Engagement, aby aktywować zmiany neuroplastyczne w mózgu, wykorzystuje elementy „zaskoczenia” lub „błędu predykcyjnego”, aby pobudzić selektywne stany uwagi, niezbędne w każdej metodzie neuroplastycznej. „Stan uwagi” wymagany do zainicjowania reakcji neuroplastycznej jest całkowicie nieobecny w metodach Brain Entrainment – reakcja podążania za częstotliwością (Frequency Following Response) i towarzysząca jej wysoce przewidywalna powtarzalność sygnału sprawiają, że mózg nie musi „zwracać uwagi”, a tym samym nie wywołuje żadnej zmiany. Metoda Brain Engagement wykorzystuje również element „marginalnego zapotrzebowania”, niezbędny w każdej skutecznej metodzie neuroplastycznej – doświadczenie musi być odrobinę większe niż codzienny poziom komfortu – ta „drobna cząstka zapotrzebowania” pomaga uruchomić dynamikę zmian rdzenia, prowadząc do pozytywnych neuroplastycznych zmian w mózgu. Brain Engagement ma również swój wewnętrzny motyw przewodni (technicznie rzecz biorąc, „wektor”), który przesuwa przekaz w kierunku pewnego „stanu prawdopodobieństwa” – poza uproszczoną koncepcją, że pojedyncza częstotliwość fal mózgowych spowoduje określony subiektywny stan psychiczny, wektor zapewnia rodzaj neurologicznej „lekcji”, która pomaga w bardziej niezawodnym przesunięciu procesu w kierunku projektowanego „stanu prawdopodobieństwa” – dzięki powtórzeniom motyw przewodni sesji staje się bardziej naturalnie dostępny dla użytkownika. Brain Engagement obejmuje również w pełni zintegrowany pejzaż dźwiękowy, dynamicznie oddziałujący z lekkim doświadczeniem kompozycyjnym. Pejzaż dźwiękowy Brain Engagement jest przeplatany różnymi stylami sygnalizacji fal mózgowych, wplecionymi w muzyczne tło „ramujące nastrój” – element „ramujący nastrój” celowo unika w pełni ustrukturyzowanych cech muzyki konwencjonalnej, unikając w ten sposób tendencji mózgu do „przeskakiwania ze statku” i kierowania uwagi na muzykę, porzucając „wektor” tematu, dynamicznie ukierunkowując zmiany neuroplastyczne. Zarówno Brain Enrichment, jak i Brain Priming są metodologicznymi podzbiorami Brain Engagement. Podobnie jak Brain Engagement, każde podejście jest wyraźnie zaangażowane w dynamiczne czynniki zmian neuroplastycznych.
